Search the web with Google

Enter your email address:


Ubuntu install

Jeroen´s weblog


Pagina's

29 augustus 2010

Zonsverduistering 1999

Op 11 augustus 1999 zijn Peter, Ingeborg, Monique, Brigitte en Ik naar Besigheim, zo'n 20 km ten noorden van Stuttgart gereisd om daar de sofi mee te maken. Sofi staat voor Sonnen Finsternis. Zonsverduistering dus. De Eclips zelf hebben we helaas niet kunnen zien vanwege zeer zware bewolking. Ik ben er wel in geslaagd met een 80 mm objectief om een geslaagde zwart wit foto te maken van de aanloop tot de verduistering. Op die foto die ik twee maal op deze pagina heb staan, staat een mooie zonnesikkel.

Hier de zonnesikkel (80%)
1/2000 seconde, f/27, 80 mm 200 ASA Illford HP5 plus

Hier dezelfde foto in de DOKA donkerder afgedrukt.
1/2000 seconde, f/27, 80 mm 200 ASA Illford HP5 plus
Er zijn nog meer foto's door mij gemaakt van de sikkel, maar deze zijn voor de fotocentrale te donker of te licht moeten derhalve nog handmatuig door mij worden afgedrukt. De negatieven beloven veel goeds.
In Besigheim stonden we op een "Weinberg" met uitzicht op het zuidwesten. De stad lag aan onze voeten en we hadden uitzicht op de heuvels in het westen.  Tijdens de volledige verduistering was de zonneschijf door een wolk aan het gezicht onttrokken. We konden wel heel goed de verduistering meemaken. De camera waarmee ik een foto van het dal heb proberen te maken stelde zelf de belichting in en stond ruim een seconde open. De beelden zijn daarom iets bewogen, maar dat geeft een extra goede indruk van de intensiteit van de duisternis die tijdens de totaliteit optrad. Het was al met al zeer indrukwekkend. Let in de middelste foto op de bewogen lichtjes linksonder.

Het dal tijdens de totale verduistering

Het dal tijdens de totale verduistering

Het dal tijdens de totale verduistering

Over de wolken heb ik de maanschaduw zien aankomen en weer zien vertrekken. Dat gaat zo razendvlug, dat ik er maar ternauwernood in geslaagd ben een foto van te nemen.
En dit zijn enkele foto's van mijn reisgenoten en mij op de "weinberg". Onze gastvrouw Waldraut is ook te zien op een van deze foto's.

Brigitte, Monique en Ingeborg

Brigitte, Monique, Ingeborg en Waldraut

Peter

Ikzelf
Ik heb met een verrekijker nog een poging gedaan om een projectie te maken van de gedeeltelijk verduisterde zonneschijf.
Hieronder heb ik daar een uitvergroting van neergezet. De lichtsterkte van deze projecrie was erg zwak. Het is wel een uitstekende manier om de eclips te bewonderen zonder verduisterende eclipsbril.
 



En dit hadden we willen zien:


Kleuren veranderen, het is alsof een schilder alles heeft vermengd met een
blauwgrijze tint. De afgemaaide korenaren worden diepgeel en de laatste
zonnestralen schenken ze een gloed als bij volle maan. Enkel Van Gogh
beschikte over een kleurenpalet om deze impressies vast te leggen. Zwarte
raven ontbreken, maar als ik mijn ogen sluit kan ik ze horen krijsen. De zon
is maan geworden. Een kleine witte sikkel waaraan mn gedachten zich
vastankeren. Alles vervaagt, ook mijn gedachten. Ik voel me klein worden,
nietig, bijna onbestaand.
En dan wordt ineens mijn hoofd naar de andere kant geleid. Een donkere zuil
komt vanuit het westen over het landschap aangerold. Ze slokt alles op en
met een onvoorstelbare snelheid lijkt boven onze hoofden ineens een gebinte
te ontstaan waarop een diepblauw stuk canvas wordt gespannen. Geen
spotlicht. Geen applaus. Stilte. Mn adem stokt. Ik voel m'n hart bonzen.
Het bloed stuwt door m'n aders en dan tranen.
De zwarte schijf schuift over het sikkeltje heen. De laatste lichtflits
verdwijnt als een dauwdruppel die plots van een blad afvalt. De maan krijgt
een kroon van witte parels. De corona is sneeuwwit, vermengd met azuurblauw
en parelmoer. Elk eerder intens beleefd moment verdwijnt in het niets. Ik
voel me onwaardig dit te mogen aanschouwen. Alles valt stil. Ik voel me
rijk. Nooit zal ik zien en voelen nog als vanzelfsprekend kunnen beschouwen.
Deze ogenblikken zijn heilig.
(...)
Opnieuw die diamant. Puur en ongeslepen, maar niet in karaat te meten. Er is
immers geen maatstaf voor een wonder. Ik heb er althans geen behoefte aan.
Dan verdwijnt de schittering tot er als echo slechts een glans overbijft. De
zonnesikkel wordt op luid gejuich onthaald. Ik ben ontroerd. Alles baadt in
een innerlijke en diepe warmte. Het is een eer om mens te mogen zijn.

Els de Smet (Aalter, België)